نسیم گیلان - ماسال- دانیال امامی در روزهای دفاع مقدس در حالی که هنوز دانش‌آموز بود تصمیم گرفت تحصیل را کنار بگذارد و به جبهه برود؛ تصمیمی که با وجود نگرانی مادر، سرانجام او را به میدان جنگ و شهادت رساند.
خبرگزاری مهر، گروه استان ها- هما اکبری: روایت مادران شهدا از روزهای دفاع مقدس، روایت سال‌هایی است که دلبستگی مادرانه در برابر انتخاب فرزندان برای دفاع از میهن قرار می‌گرفت؛ مادرانی که با وجود نگرانی و دلتنگی، شاهد رفتن فرزندانشان بودند و سال‌ها پس از شهادت آنان، همچنان یاد و خاطره‌شان را در خانه و زندگی خود زنده نگه داشته‌اند.
در خانه مادر شهید دانیال امامی نیز قاب عکس‌ها و یادگارهای فرزند، بخشی از زندگی روزمره اوست؛ تصویری از نوجوانی که در سال‌های جنگ، درس را کنار گذاشت و راهی جبهه شد و پس از مجروحیت نیز دست از تصمیم خود برای بازگشت به میدان برنداشت.
کتاب‌هایش را جمع کرد و گفت «باید بروم»
نگار جمالی، مادر شهید دانیال امامی، در گفت‌وگو با خبرنگار مهر درباره فرزندش اظهار کرد: دانیال از کودکی آرام، مذهبی و کمک حال خانواده بود و با وجود سن کم، روحیه مسئولیت پذیری داشت.
وی افزود: دانیال در بسیج فعالیت داشت و زمانی که تصمیم گرفت به جبهه برود، به مدرسه رفت، کتاب‌هایش را جمع کرد و به خانه آمد و گفت «من باید بروم؛ باید تحصیل را کنار بگذارم». تصمیمش را گرفته بود و دیگر نمی‌شد او را منصرف کرد.
مادر شهید امامی با اشاره به نگرانی خود از کم‌سن‌وسالی فرزندش گفت: به او می‌گفتم «سن تو کم است و نمی‌توانی شرایط جبهه را تحمل کنی»، اما دانیال تصمیم خودش را گرفته بود و برای رفتن تلاش می‌کرد.
جمالی ادامه داد: وقتی در برابر رفتنش مقاومت می‌کردم و از دلتنگی‌های که در نبودش خواهم داشت می‌گفتم، به من گفت: «مادر، تو چشم منی، اما امام قلب من است.»
مجروحیت هم مانع بازگشت دانیال به جبهه نشد
مادر شهید امامی با بیان اینکه فرزندش پس از چند ماه حضور در جبهه به خانه بازگشت، گفت: وقتی برگشت، دوباره تلاش می‌کرد به جبهه برود و من از این بابت ناراحت بودم. برایم دلیل می‌آورد و می‌خواست قانعم کند.
وی افزود: دانیال پس از مجروحیت نیز به دنبال درمان زخم‌هایش بود تا بتواند دوباره به جبهه برگردد.
جمالی با اشاره به مجروحیت فرزندش در عملیات والفجر 9 اظهار کرد: دانیال در جبهه سلیمانیه عراق به‌شدت مجروح شد و مدتی در بیمارستان شهید فیاض‌بخش تهران بستری بود، اما حتی جراحت شدید نیز مانع تلاش او برای بازگشت به جبهه نشد.
وی با اشاره به برخی ویژگی‌های اخلاقی فرزندش گفت: دانیال هرجا بود نماز اول وقت می‌خواند و در کارهای زندگی نیز کمک حال من بود.
مادر شهید امامی همچنین از اعتماد یک روحانی کاشانی به فرزندش یاد کرد و گفت: آن روحانی وسایلی می‌آورد و دانیال برایش کار می‌کرد. به او مبلغی هم می‌داد و دانیال مورد اعتمادش بود.
لباس‌های دانیال هنوز یادگار روزهای حضور اوست
جمالی با اشاره به سال‌های پس از شهادت فرزندش گفت: خبر شهادت دانیال را سپاه به ما داد و لباس هایش را برای یادگاری نگه داشته‌ام.
مادر شهید امامی درباره دلتنگی برای فرزندش نیز گفت: گاهی دانیال را در خواب می‌بینم؛ با او احوالپرسی و درد دل می‌کنم و می‌گویم «چرا من را تنها گذاشتی؟» و از او می‌خواهم سلامم را به فرمانده‌اش برساند.
در گوشه‌وکنار خانه، قاب عکس‌های دانیال در کنار تصاویر روزهای جبهه و دوستانش، خاطرات سال‌های دور را برای مادر زنده نگه داشته است. لباس اتوکشیده او نیز از دیگر یادگارهایی است که مادر همچنان حفظ کرده؛ یادگاری از نوجوانی که روزی با لباس بسیجی خانه را به مقصد جبهه ترک کرد.
مادر شهید؛ همچنان پای کار مراسم شهدا
جمالی با اشاره به حضور خود در مراسم‌های مربوط به شهدا گفت: تا جایی که بتوانم در اجتماعات و مراسم‌های مربوط به انقلاب، امام، دین و شهدا شرکت می‌کنم.
وی همچنین از دیدار خود با سردار شهید قاسم سلیمانی در جریان برگزاری یکی از کنگره‌ها یاد کرد و گفت: سردار شهید سلیمانی را از دور دیدم و دو روز پیش از شهادتش برای او نامه نوشته بودم.
مادر شهید امامی با اشاره به حضور مردم در صحنه نیز اظهار کرد: همان‌طور که مردم پشت مسئولان هستند، مسئولان نیز باید همراه مردم باشند و به مردم کمک کنند.
دانیال با وجود سختی های زندگی راهی جبهه شد
فاطمه زهرا امامی، خواهر شهید دانیال امامی، نیز در گفت‌وگو با خبرنگار مهر، برادرش را جوانی خونگرم، مظلوم و مذهبی توصیف کرد و گفت: دانیال عاشق انقلاب و امام بود.
وی افزود: پدرمان در قید حیات نبود و خانواده با دشواری‌های زندگی روبه‌رو بود، با این حال دانیال با وجود سن کم و در حالی که مشغول تحصیل بود، تصمیم گرفت درس را کنار بگذارد و به جبهه برود.
خواهر شهید امامی با اشاره به نگرانی مادر از اعزام دانیال گفت: مادرم به او می‌گفت سنش کم است و نمی‌تواند در جبهه حضور داشته باشد، اما دانیال برای رفتن تلاش می‌کرد و حتی سعی داشت شرایط سنی و جسمی لازم برای اعزام را به دست آورد.
وی ادامه داد: دانیال نخستین بار به جبهه رفت و چند ماه آنجا ماند. وقتی برگشت، دوباره برای رفتن تلاش کرد و مادرم از این بابت ناراحت بود، اما او برای مادر دلیل می‌آورد و می‌گفت راهی را که انتخاب کرده، می‌خواهد ادامه دهد.
شهادت دانیال برای خانواده عزت و افتخار شد
امامی با اشاره به مجروحیت برادرش اظهار کرد: پس از مجروحیت، برای درمان به رشت و تهران رفت و مدتی در بیمارستان بستری بود، اما هدفش این بود که زخم‌هایش را درمان کند و دوباره به جبهه برگردد.
وی گفت: دانیال با وجود همه سختی‌های زندگی و نیازهایی که خانواده داشت، برای دفاع از کشور و مقابله با دشمن راهی جبهه شد.
خواهر شهید امامی افزود: شهادت دانیال برای خانواده ما بزرگی، عزت و افتخار به همراه آورد و من افتخار می‌کنم که چنین برادری داشتم.
مادر و خواهر؛ روایتگر راهی که دانیال انتخاب کرد
روایت مادر و خواهر شهید دانیال امامی تنها روایت دلتنگی برای فرزندی نیست که سال‌ها پیش خانه را ترک کرد؛ روایت خانواده‌ای است که خاطره یک نوجوان شهید را در قاب عکس‌ها، لباس‌ها و یادگارهایش زنده نگه داشته و انتخاب او را بخشی از هویت خانواده می‌داند.
مادر شهید با وجود گذشت سال‌ها همچنان از دانیال سخن می‌گوید؛ از روزی که کتاب‌هایش را جمع کرد، از نگرانی مادرانه برای رفتنش، از مجروحیتی که مانع ادامه مسیرش نشد و از روزی که خبر شهادتش به خانواده رسید.
شهید بسیجی دانیال امامی دوم آذر 1349 در روستای چاله‌سرای شاندرمن شهرستان ماسال متولد شد. وی در عملیات والفجر 9 در جبهه سلیمانیه عراق به‌شدت مجروح شد و پس از مدتی بستری در بیمارستان شهید فیاض‌بخش تهران، 15 فروردین 1365 در 16سالگی بر اثر شدت جراحات به شهادت رسید.